Ik ben het met u eens dat je mensen moet nemen zoals ze zijn of denken te zijn. Maar ik begrijp niet waarom een jongen, die zo’n keuze maakt in zijn leven, een keuze waarvan hij wist dat zijn ouders daar vanuit hun geloof niet achter konden staan, verwacht dat zijn ouders daarbij aanwezig zijn. Zij hebben aangegeven het anders geaard zijn moeilijk te vinden. Dan doet hij er een schepje bovenop en gaat ook trouwen, in hoeverre mag je dan verwachten dat ouders tegen hun eigen geloof en gevoel in kunnen handelen?
Ze moeten hun zoon liefhebben zoals de bijbel zegt en dat zullen ze ook hebben, maar ze moeten bijbels gezien de zonde haten en vanuit de bijbel wordt homosexualiteit toch aangegeven als niet naar Gods wil (Romeinen 1:27). Voor ouders is dit niet zomaar weg te vlakken. De zoon had omgekeerd ook aan zijn ouders kunnen denken. Ik denk dat dit verhaal twee kanten heeft. De pijn van de jongen vanwege de afwijzing en het verdriet van de ouders vanwege zijn keuze.